alle onderzoeken en uitslagen van hoe ver ik wilde gaan zijn geweest. de neuroloog heeft benoemd dat hij zal adviseren

om bijvoorbeeld naar de eikenboom (kliniek voor spychosomatische klachten) te verwijzen. ik wil dit niet, ik hoor daar neit

thuis. dat mijn uitval klachten niet neurologisch zijn betekend niet dat het psychisch is. is was best boos.

van de uroloog heb ik inmiddels andere medicijnen gekregen, waar ik het heel goed op doe. hier moet ik sowieso een jaar

mee door gaan, daarna kom ik weer ter controle terug bij de uroloog.  ik heb nog regelmatig uitval klachten zo ben ik

vorige week behoorlijk gevallen. met mijn schouder op een baksteen. omdat ik veel pijn had ben ik bij de huisartsenpost

geweest. er was een spier verschoven in mijn schouder en elleboog.  zal vanzelf wel over  gaan maar deed erg veel pijn.

mijn psycholoog heeft mij recent verteld dat hij weg gaat bij dit behandel team. ik mag weer over nieuw beginnen. ik weet

nog niet of ik dat  ook nog daadwerkelijk ga doe, of dat ik stop met therapie. maar als ik stop met therapie, zal mij

levenskwaliteit ook achter uit gaan. en misschien betekend het ook wel dat de volgende zelfmoord poging zal gaan lukken.

de laatste tijd probeer ik  het een en ander in de tuin te doen. om maar iets te doen.

misschien laat ik dan wel iets moois achter.

ik weet niet hoe het allemaal gaat lopen. en wat ik  allemaal nog kan.

we zullen moeten wachten...

                                                                                                   27-03-2016


 

27 november is mijn eerste boek

'de jeugdkliniek' te koop, o.a.

bij boekscout !



de molen kan gaan draaien, of eigenlijks hij draait al. lichamelijk is er zo ontzettend veel aan de hand. begin augustus ben ik geopereerd aan mijn been en arm. een huidtransplantatie. de huid werd weg gehaald van de rechter boven been. daar ben ik inmiddels redelijk van hersteld. draag nog wel een steunkous om mijn arm en om mijn been. na de operatie regelmatig terug geweest in het martini ziekenhuis. nu over iets meer dan een week weer voor controlle heen en kijken of ik de kouse ´s nachts uit mag doen. nu is er al heel lang de vraag voor een verwijzing naar een uroloog hier in het Bethesda. die is er nu dan eindelijk daar mag ik de 30e deze maand heen. maar kort geleden ben ik dan eindelijk naar een neuroloog geweest, omdat ik uitval klachten heb, en geen gevoel in de helf van mijn hand en chronische pijn.  overmorgen is de eerst vervolg stap. een EEG laten maken in het isala ziekenhuis. eind van de week mag ik dan weer naar datzelfde ziekenhuis om een MRI te laten maken

vorige week ben ik ook naar het Bethesda geweest om bloed te prikken. ik hoop daar morgen uitslag van te krijgen.

ik februari mag ik ook weer terug naar de neuroloog voor de uitslagen van alle testen.

dus deze maand 5x naar drie verschillende ziekenhuizen.

daar naast moet ik de moed niet op geven. want het is zwaar allemaal. psychisch en lichamelijk.
 ik sta er sociaal alleen voor en dat  is moeilijk. de kerst dagen. breng ik misschien alleen door. ik heb een optie om naar vrienden te gaan. echter ben ik bang dat ik er te veel mee zit dat  ik neit bij mijn familie zal zijn, omdat ik daar geen contact mee heb, na de ruzie van nu al ruim twee/drie maand geleden.

financiel sta ik er ook  niet erg sterk voor.

 

                                                                                                  13-12-2015



ik merk dat het colum schrijven niet zo gaat als dat ik dat in mijn gedachten had toen ik deze site opzette. de ene keer zit voel ik me niet lekker, of ik lig in het ziekenhuis, ben opgenomen, of de laptop is stuk of ik heb het te druk.

allemaal redenen dat het niet lukt.   dat vind ik jammer. ik had graag iedere week een collum willen schrijven. en niet alleen maar over mijn situaties. maar ook over  hersenspinsels.

ik heb recent wel wat anders geschreven. namelijk een boek.

het boek staat op het punt om uitgegeven te  worden.

dat is best spannend voor mij.

ik hoop dan ook dat er mensen zullen zijn die interesse hebben in mijn boek.


het verhaal gaat over Lisa die op zestienjarige in een psychiatrische jeugdkliniek beland. wat niemand weet is dat dit de eerste plek is waar ze zicht thuis voeld. ze vind zichtzelf gestoord en vind dat ze ook in de psychiatrie thuis hoort. maar hoe maak je dat duidelijk? en wil je dat welduidelijk maken?

ze kan haar suicidaliteit niet meer verborgen houden..  na maanden in de kliniek wordt er gesproken over naar huis gaan. maar dat is wel het laatste wat ze wil. niet naar dat huis!

maar hoe maakt ze dat duidelijk ?


het is het verhaal van mijn eigen jeugdkliniek ervaringen. maar fictief aangepast.

                                                                              11-09-2015



 

opname na opname

het gaat erg onrustig..

ik zit weer ik de zoveelste opname. dit keer was het wel anders verlopen.

niet op de ic of mc beland maar op het politie bureau. omdat ik op het punt stond om van een viaduct af te springen. gespot door een voorbijganger waarschijnlijk die 112 heeft gebeld. ambulance en politie waren er an vrij snel. vervolgens een paar uur in een politie cel door gebracht. eerst wachten op de GGD daarna op de GGZ. mij behandelteam kwam. daarmee in gesprek geweest. uiteindelijk besloten voor een opname. moest lang wachten voor er ergens plek was.  inmiddels een halve dag later. was ik dan op een afdeling. twee dagen later moest ik naar een andere afdeling overgeplaatst worden.  nu vandaag een week later ben ik naar een open afdeling geplaatst tegen mijn zin in. ik denk dat ik het nog niet aan kan.  maar goed ik kan het niet veranderen.

mijn medicatie wordt weer veranderd.

ik krijg er Lithium bij. een erg gevaarlijk middel.  vanmorgen ecg voor laten maken en bloedprikken.  kijken of de lithium wel kan. is nog even afwachten.  voor nu even rust nemen en niet al te boos zijn al die mensen hier.

ik doe mijn best.

er wordt gelukkig goewd voor mijn drie katjes gezorgt ...  jaja   drie ...

03-11-2014



ik ben verhuist!

nou ja, min of meer dan ...

ik heb i.i.g. de sleutel van het nieuwe huis en ben er aan het klussen en zo. maar woon er nog niet.

het is een beetje een rare tijd. want het gaat niet goed. en er gebeurd erg veel. zo wel positief als negatief.

drie weken iedere week een keer in het ziekenhuis gelegen met een overdosis. omdat ik het zo ontzettend niet meer zag zitten om door te gaan. maar iedere keer weer zei de dienstdoende psychiater dat ik weer naar huis mocht. waarom? ik snap het nog steeds niet.. 

nu, inmiddels ruim anderhalf week niet in het ziekenhuis gelegen, alsof het een prestatie is..

ondertussen kreeg ik het aanbod van een woning, via woonconcept. wat ik absoluut niet verwachte. daar is ongeveer een week over heen gegaan voordat ik het uiteindelijke woord kreeg. ik zou de sleutel krijgen.

het was een gedoe om ook daadwerkelijk naar die sleutel te komen (omdat ik nog in het ziekenhuis lag toen ik kon tekenen voor het contract) maar het is gelukt. en ik ben er blij mee. 

nu er naar toe werken dat ik ook echt daar ga wonen! want de spullen moeten nog verhuist worden. maar de muren moeten nog geverft worden en behangen , de vloeren moeten nog gelegt worden, lampen moeten nog opgehangen worden en dan de details uiterraad nog.

er zit nog een hoop werk in.

 

30-06-2014




druk druk druk, er gebeurd van alles in mijn leven. vandaag een belangrijke dag.

 

kunstwark in t park!

het was erg bijzonder om mee te maken!

ik was moe, al van te voren, omdat ik het de laatste dagen al erg druk had dus en ik na de hele dag mense nzien wel een beetje  op. want vermoeiend is het wel.

kunstwark in t park is een dag dat amateurkunsttenaars hun kunst laten zien. ik stond er ook tussen met mijn fotografie..

ik heb veel enthousiaste reacties gekregen. bedankt daarvoor mensen!

ik ga ook via deze site een bestellings systeem maken voor de foto's. mensen kunnen vanaf nu ook foto's bestellen via email contact. leen en/of huur is ook mogelijk in overleg. hier meer over op de home pagina!

met een kraam ergens staan doe ik niet zo snel weer denk ik, te druk voor mij. maar wel bijzonder.

 

ik ben een tijdje niet geschreven maar binnenkort proeer ik weer te schrijven!

 

17--5-2014



 

4 week na opname


Het is alweer een tijdje geleden dat ik met ontslag gegaan ben en dat ik dus thuis ben. In die tijd natuurlijk weer veel gebeurt. Het is een erg onrustige periode geweest. Vooral de laatste anderhalf week. Ik wilde vorige week zaterdag gebruik maken van het BOR (bed op recept, soort mini opname is dat) blijkt dat uiteindelijk dus toch niet goed geregeld te zijn. Moet ik als nog weer een gesprek met een dienstdoende psychiater waar ik tot 20 over 12 's nachts nog een gesprek mee heb, omdat de psychiater niet eerder kon. Ik was behoorlijk pissig en moe.




De volgende dag uit boosheid eigenlijks weg gegaan. En weer een overdosis ingenomen die avond..


dit keer dusdanig ernstig dat mijn maag leeg gespoeld moest worden, wat ik tot nog toe niet eerder heb mee gemaakt, en wat ze eigenlijks tegenwoordig ook niet meer schijnen te doen, alleen als het echt nodig is. Ik kan mezelf er helemaal niets meer van herinneren door de rotzooi die ik had ingenomen, ik was totaal van de wereld. Van 17:30uur ongeveer tot half 3 's nachts ben ik alles kwijt. ..


de volgende dag werd ik 'gewoon' uit het ziekenhuis ontslagen na een gesprek met een psychiater.


En kon nog net naar mijn afspraak in Groningen, naar mijn psychologe. Mijn begeleiding moest wel mee want het kon zijn dat ik nog last had van nawerking van de medicijnen en om kon vallen oid.




Later die week was het eigenlijks niet veel beter. Donderdag bijvoorbeeld ook weer erg slecht gevoeld. Misschien mede doordat mijn moeder die dag een hartkatheterisatie moest ondergaan. En ik die nacht er voor ook niet geslapen had. 's avonds nog gebruik gemaakt gemaakt van de BOR tot en met zaterdag. Maar had er niet veel aan. Denk er ook niet dat ik er vaker heen zal gaan.




Mijn moeders gezondheid is zo ongeveer vastgesteld voor ze ver ik er iets van begrepen heb, ze heeft hartfalen, maar zou er mee kunnen leren leven.




Ik zelf zit momenteel ook met bepaalde gezondheidsklachten waar ik nog even niet over uit wijd. Als ik er meer van weet, vertel ik meer.




Verder ben ik ook met leuke dingen bezig! Papiermarge ! Naaien! Verven ! En het wordt van alles


daarover de volgende keer meer!




17-03-2014






 

  RM er af !


Donderdag 13 februari ben ik dan eindelijk met ontslag gegaan. Nou ja eindelijk? Het ging mij de laatste drie weken erg snel in de kliniek. Dinsdag had ik de individuele PMT al afgesloten met een soort van agressie therapie; keihard met een zware houten knuppel tegen soort van grote skippybal meppen. Dat was fijn om te doen maar ook moeilijk in mijn hoofd. Het is een goede afsluiter geweest. De PMT heeft mij aan het denken gezet..


De opname heb ik ook niet rustig kunnen afsluiten voor mijn gevoel. Heb sommige stukken ervan, zoals het contact met de meeste mensen wel goed kunnen afsluiten. Maar ik denk dat het op veel gebieden veel te snel is gegaan.


Die donderdag ben ik direct in de middag aan het werk gegaan bij 't egelhuus. Het was mijn eerste echte ritje weer op de fiets die langer dan 5 minuten duurde, in de afgelopen drie en een halve maand. Ik moest me erg mijn best doen in het 'hier en nu' te blijven en verkeer niet gevaarlijk te maken zeg maar. Wel weer heerlijk kunnen werken bij de egeltjes. Ik was alleen bij de hokken, vond ik voor een keer wel prettig.. nog een bak met het 'afvalwater' die we altijd in de wei gooien per ongeluk over mijn voet heen gegooid. Ik had crocks met van die gaten aan dus ook nog eens een vieze natte sok erbij. daarna nog lekker bijgekletst e.d., ze hebben een dochter van bijna twee jaar, wat echt een schat van een meid is, het zet me aan het denken over het leven en het opgroeien, hoe het bij mij was, anders was.. het blijft een ingewikkelde voor mij maar ik vind het ook prachtig mooi om te zien hoe goed zij het heeft samen met haar ouders ...


op de terugtocht op de fiets heb ik me verbaast over de wereld, hoe die kan veranderen in best wel korte tijd. De bloemen die bloeien, mensjes die groeien, mensen die hun gang gewoon maar gaan etc


soms denk ik wel 'het is een eigenaardige wereld.' mijn stap naar een VRIJ leven kan (weer) beginnen. Want ik ben weer vrij. Niet vragen of de deur open mag, zelf de sleutel in de hand letterlijk, zelf voor mijn eten zorgen, zelf mijn boodschappen doen en spulletjes kopen.


Die vrijheid is mij nu nog het meeste waard. Ook al denk ik vaak dat ik die vrijheid niet aan kan of niet waard ben. Het is nu wel wat mij op de been houd. Lang leve vrijheid !

18-02-2014




 

Drie maand opname


Drie maand alweer, zolang ben ik hier opgenomen. Maar inmiddels is er een einde in zich van deze opname. Dinsdag 21-01-2014 heb ik mijn tweede behandelplanbespreking gehad. Daar was, zonder dat ik het van te voren wist, mijn 'eigen' psychiater ook bij. Mijn begeleidster zat er bij en ikzelf zat er bij. Wat mij nog op het hart werd gedrukt hoe uitzonderlijk dat is.


Ik had eerder al vrijheden gekregen, waar ik het niet mee eens was. En wat eigenlijks ook niet goed ging maar wat ze wel hebben laten staan. Inmiddels gaat dat iets beter.


Over drie week ga ik met ontslag. 13Februari it is. Daar gaan we naar toe werken. Met af en toe met verlof e.d.. ik vind het best spannend omdat het nog niet echt heel goed gaat, maar jah wat moet ik verwachten?


Ik ga dan 'gewoon weer' naar mijn eigen huisje waar ik nog maar kort woon dat wel.

 

22-01-2014




 

Weer een aantal week verder in de opname


laat ik beginnen bij 5 december. Het ´cadeau´ dat ik dit jaar krijg, was een officiële RM van de Rechter. Oftewel een Rechtelijke Machtiging. Het is mijn allereerste dus hij is voor een half jaar, zo blijkt. Nou daar ben ik dan mooi klaar mee.

De week er op heb ik de uitslag van de klachtencommissie gekregen over een verkeerd verlopen separatie. Het is een heel verhaal om dat uit te leggen dus dat ga ik niet doen. Maar het komt er op neer dat twee van de drie klachten gegrond waren volgens de commissie! En dat is goed nieuws. Nu moet de tegenpartij → de GGZ, er voorzorgen dat er bepaalde dingen veranderen rondom separaties. Of dat ook gebeurd is een tweede.. maar dit is i.i.g. Een tik op de vingers voor hen.


De laatste drie en een half week gebeurd er niet heel gek veel bijzonders. Het gaat af en toe wat beter en dan weer heel erg slecht. Waarvan de laatste week weer heel slecht gaat. We hebben net de kerst weer achter de rug. Vlak voor de kerst ben ik met mijn maatje naar een bijeenkomst van het maatjesproject geweest. We kregen alleemaal een kerstpakket mee. Dat was wel heel lief. Eerste kerstdag ben ik nog met verlof geweest naar mij ouders toe een dag en nachtje. En misschien met oud en nieuw ga ik daar weer heen. Dat is morgen al ! Maar dat weet ik dus nog niet!


Ik wens iedereen een goede jaar wisseling en al het goeds voor volgend jaar en tot dan !


30-12-2013



Week vijf en zes van de opname


 


Inmiddels ben ik alweer bijna zes week opgenomen.  De laatste dagen gaat het qua gedrag relatief goed vind men.  Wat men niet weet is wat er allemaal in mijn hoofd speelt. Wat daar mis gaat, en de zelfbeschadiging dat ik daar nog wel erg mee bezig ben.  Maar ja blijkbaar niet meer echt belangrijk.


Ik slaap nu al bijna een week op een gewone kamer. Dus niet meer in een (open) separeer. Morgen gaat de 1op1 begeleiding er officieel af. 


Daar ben ik wel blij mee.


Vandaag een goed gesprek gehad met mijn pb-er, dat was wel even fijn.   


Van een medepatiënt gehoord dat er twee keer een verpleegkundige bij mijn raam heeft gestaan kijken wat ik op mijn kamer aan het doen ben. Dit heb ik ook gemeld  bij mijn pb-er..


 


Verder gaat het met mijn moeder erg slecht.  Twee week geleden is zij bewusteloos naar het ziekenhuis gebracht. Ze heeft een te hoge bloeddruk. Daar heeft nu nog erg veel last van. Ze kan vrijwel niets doen anders gaat ze weer neer.  Ik maak me zorgen om haar


 


Verder niet veel te melden eigenlijks


Tot de volgende keer


 


03-12-2013

 




 tijdens de opname week drie en vier

vorige keer eindigde ik met dat het wel oke ging eventjes. dit is echter maar van korte duur geweest helaas. er zijn steeds weer opnieuw situaties die me vooral boos maken of verdrietig. er gebeurd zo ontzettend veel en tegelijkertijd ook weer zooo weinig. dat is moeilijk uitleggen maar het is er wel beide.  even geleden met de toen nog arts assistente afgesproken de 1op1 begeleiding af te gaan bouwen. dat is er eigenlijk nog niet echt conctreet van gekomen, waarschijnlijk ook wel een beetje doot mijn gedrag...

maar vandaag, na veeel miscommunicatie concrete afspraken gemaakt met het afbouwen van de 1op1 begeleiding.

het gesprek opzich belaberd  maar de afspraken zijn wel oke. ik heb wat meer vrijheid. ik slaap waarschijnlijk nog wel in een open separeer voor de veiligheid.  slaap daar nu al bijna de hele opname op een paar dagen na   en ben nu al 4week opgenomen vanaf morgen !!

er loopt een RM aanvraag. wat blijkt? zo'n aanvraag duurt twee tot drie weken voor de rechter komt. tot die tijd blijf je waar je bent : op de afdeling! zonder dat iemand (bijvoorbeeld een rechter) daar een uitspraak over hoef te doen ! het is toch bizar!  voor een IBS hebben ze 3dagen ofzo iets waarom voor een RM dan eerst zo lang zonder dat daar enige papieren voor zijn opsluiten in afwachting of er een RM komt of niet !!  ik snap er echt niets meer van. en het maakt mij ook erg boos. again.

met de begeleiding die ik nu krijg, deze avond bedoel ik,  gaat het voor de verandering, wel oke.  ik ontwijk haar  en dat werkt prima.

 

ik ben al zeven weken misselijk en ook dat ik daar vrijwel dagelijks bij moet overgeven. heb er medicijnen voor gehad. de eerste hielpen wel. maar toen las ik een onderzoek over die medicijnen dat er mensen aan dood zijn gegaan (en de huisarts beaamt het) en ben ik daar mee gestopt.  toen  heb ik een week geen medicijnen gebruikt. alles wat er in ging kwam er ook weer uit 5minuten later. dus huisarts schrijft iets anders voor. hielp niets. sinds vanmiddag mee gestop, waarom een medicijn gebruiken als het niet helpt?

nieuwe methode ontwikkeld, eergister mee begonnen niet meer eten. wat er niet in gaat komt er ook niet uit.. werkt opzich wel :)

tot binnenkort !!

 

19-11-2013



Weer een opname ...

 

wat kan er soms veel gebeuren in een korte tijd en ook wel in een iets langere tijd wel. inmiddels sinds twee week ben ik weer opgenomen. dit keer in een andere setting. in Hoogeveen wel te verstaan. de laatste twee week erg slecht gegaan. erg suicidaal geweest. op dit moment dat ik aan het typen ben gaat het wel ietsje beter. laat ik beginnen bij het voorstukje voor de opname.. het was een woensdag, ik was naar de groepstherapie in Assen geweest. het was een erg heftig thema voor mij geweest. na de therapie had ik ook nog een individueel gesprek gehad met m'n 'mentor'. dit gesprek ging over dat het thuis niet goed gaat en dat zij dit ook wel merkt aan mij. dat er erg veel dingen fout gaan. dit gesprek is voor mij erg confronterend geweest.. toen ik thuis kwam ben ik erg emotioneel geworden, ik zat er doorheen. ik wilde iemand, maakte me niet uit wie, spreken. 15 mislukte telefoontjes en een uur later zat ik er nog meer doorheen dan dat ik zat. het maakte mij allemaal niet meer uit, ik wilde niet meer leven het mocht voorbij zijn..

toen belde mijn moeder mij. die merkte dat er wat aan de hand was. zij belde mijn vader, mijn vader belde mij, vervolgens mijn psychiater en de spits waar ik bij liep. de psychiater en de spits belde mij weer en elkaar en toen mij weer. en uiteindelijk kwam er na veel gedoe en nog wat telefoontjes later op de avond de dienstdoende psychiater langs met aanhang(achterwacht ofso).

uiteindelijk is er toen besloten mij een IBS te geven, dus een gedwongen opname, want ik wilde niet opgenomen worden, ik had het inmiddels helemaal gehad en wilde alleeen maar rust/dood.

eerste vrijdag van de opname: zo suicidaal dat ik mezelf in brand probeer te steken bij het gebrek aan andere mogelijkheden. gevolg: gesprek psychiater. gevolg: separatie en overdag af en toe met 1 op 1 begeleiding eruit.  eerste zondag: zo'n sterke drang mezelf wat aan te doen, tijdens 1op1 dingen mee genomen om de sepereer in te smokkelen, gelukt. mezelf gesneden in de sepereer. gevolg: mag de rest van de dag de separeer niet meer uit van de dienstdoende psychiater.

pas die donderdag erop weer op een normale kamer slapen.  gaat een of twee nachten goed, dat stukje heb ik niet helemaal meer helder. daarna is het heel verwarend geggaan. dan weer in de separeer dan weer niet.   dan weer dit dan weer dat etc. .

afgelopen woensdag 6 november,  was er een zorgconferentie over mij georganiseerd. . dit liep uiteindelijk helemaal anders dan ik gehoop had.. het is een grote teleurstelling geweest.  daarna was is erg erg boos. pas vrijdag na een lang maar oke gesprek is die boosheid een beetje gezakt. in die boosheid van een paar dagen veel domme dingen gedaan.  o.a. geprobeerd op het dak te klimmen via de patio om te ontsnappen  dit lukte op het laatste stukje niet omdat de verpleging mij zag en mij er af trok en ik viel. heb nu erg veel pijn in mijn rug...

veel zelfbeschadeging en daardoor ook steeds weer in de separeer beland helaas.

het gaat dus erg belaberd.   echter sinds gister avond gaat het wel een beetje ok. 

 

09-11-2013 

 


 Daar ben ik weer

 

Zo daar ben ik weer eens. Weer heel veel gebeurd de laatste, laten we zeggen, acht weken. Het wonen bij het atelier heeft totaal anders uitgepakt. Het is niet goed gegaan. Ik en mijn baas kregen iedere keer dat we in gesprek gingen ruzie. Ze kwam op een gegeven moment met een kamer te huur aan zetten ergens anders. Daar ben ik, uit nood, maar op in gegaan. Inmiddels woon ik daar nu een week of twee. Eerst was het plan oom wel met het atelier door te gaan. Om het wonen te scheiden van het werken. Echter dit heeft helaas ook anders uitgepakt.


Ik zal hier niemand ten schande maken, maar kwalijk neem ik het haar wel. Wat er precies is gebeurd kan ik niet zeggen, maar het is niet leuk geweest. En heeft er nu tot geleid dat ik dus geen werk meer heb.


Gelukkig heb ik nog de egelopvang.. maar dat is maar 1x per week. En moet ik eerst ook weer oppakken . Want door al het gebeurde ben ik daar helaas niet aan toe gekomen.


Verder ben ik ook nog een goeie vriend kwijt geraakt. Hij wilde geen vrienden meer zijn omdat het met mij slecht gaat en hij zich geen zorgen wil maken.


Met de verwachting dat het misschien beter zou worden na de opname, gaat het eigenlijks alleen maar slechter. Er gaan steeds meer dingen fout helaas.

21-09-2013




 

na de opname

inmiddels heb ik gister na  ruim zeven weken de opname afdeling verlaten.  ik woon op een nieuw plekje. mijn baas van het atelier waar ik werk  heeft mij aangeboden om ben haar en haar gezin in te komen wonen. ik woon nu dus boven het atlier waar ik ook werk.. het zag er eerst heel uitzichtloos en hopeloos uit. omdat ik nergens heen kon. naar de kroon terug wilde ik niet. het was er niet meer goed voor mij. er is daar de laatste tijd zoveel mis gegaan, en ik weet dingen, die ik hier niet kan schrijven, die gewoon echt niet mogen gebeuren maar toch gebeurd zijn helaas.

ik ben erg blij dat ik daar nu weg ben. de mensen die mij in huis hebben genomen zijn erg lief maar er zijn hier ook een paar moeilijke regels, waar ik me waarschijnlijk niet aan zou kunnen houden. maar toch zou moeten. zoals dat ik mezelf niet mag beschadigen en dat ik iedere dag eet, 's morgens, 's middags 's avonds.  dat zijn wel regels die ik erg moeilijk vind. maar ik ga wel mijn best doen.

het is wel een tijdelijke plek, in de tijd dat ik hier woon ga ik opzoek naar een woning voor mezelf.

de bedoeling is dat ik dan op mezelf ga wonen en zelf zorg ik ga kopen. natuurlijk blijf ik dan nog wel naar het atelier gaan.

de laatste tijd is erg remoerig geweest en is het af en toe ook erg slecht met mij gegaan, maar ik denk, en ik ga ik ook m'n best voor doen om het beter te laten gaan.

de wens om er 'niet meer te zijn' komt nog steeds nog wel opduiken. dan denk dat ik het niet kan en niet volhoud te leven. maar toch, tot nu toe ben er nog steeds op deze wreede wereld.

vandaag een gesprek gehad of ik door ga met de therapie groep in Assen. omdat het zo remoerig is in mijn leven de laatste tijd en dat misschien niet samen zou gaan met de therapie.

maar toch samen besloten om verlopig wel door te gaan met de groep mee.

het is wel erg wennen om na zeven week weer op vrij voet te staan. m'n eerste echte dag dat ik zoveel vrijheid heb en ik weet niet wat ik er mee aan moet !  gelukkig morgenochtend therapie  dus dan heb ik wat omhanden.

 

16-07-2013



 

Opname 22-05-2013 

het ging weer mis op 21 mei. ik had die dag drie gesprekken gehad.  onder andere bij een andere organisatie voor begeleiding.

die avond heb ik een overdosis genomen van mijn medicatie, die ik het weekend had 'gejat'. eerst wilde ik niet vertellen dat ik pillen had ingenomen. de begeleiding belde wel met de huisartsenpost, maar die konden niets doen zeiden ze.  maar toen ik me na een paar uur wel erg beroerd begon te voelen heb ik het toch verteld. er kwam even later een ambulance-auto van de huisartsenpost.  die constateerden dat ik naar het ziekenhuis moest. nog geen tien minuten later was er een echte ambulance.  die bracht mij naar het ziekenhuis. pas de volgende dag hoorde ik hoe ernstig het was. mijn QT waarden waren te lang.  de arts vertelde mij dat ik ieder moment dood neer kon vallen. dus ik moest in het ziekenhuis blijven tot die gingen dalen.  rond 13:00uur werd het laatste hartfilmpje gemaakt.  daar bleek het al wat beter op te zijn. dus ik mocht 'weg'. maar niet naar huis. er kwam nog een psychiater langs.  hoe vroeg wat ik vond van een opname. ik zei dat ik daar geen tijd voor had omdat ik dat aankomende weekend met mij harp en foto's in het park zou gaan staan. en ik heb mijn katten en mijn werk. even later kwam de psych terug met de mededeling dat ik naar Assen zou gaan. ik zei 'nee'.  maar dat hielp niets. ik had een IBS, in bewaring steling. of te wel een gedwongen opname.

inmiddels vier en een halve week later zit ik hier nog maar inmiddels al weer ruim een week vrijwillig.

aangezien ik niet terug wil naar waar ik woon,  zit ik hier waarschijnlijk nog wel even.

ik wil niet terug omdat mijn woon baas misbruik maakt van mijn PGB geld. en nu inmiddels mijn werk heeft afgepakt.

dus ik ben woest op die man!  het verdere verloop is nog compleet onduidelijk. 

 

23-06-2013

 

 



 

Het nieuwe blok.




Vandaag was de laatste keer van dit blok van de A-groep (therapie). Het afscheid van sommige. Want niet iedereen gaat mee naar het volgende blok. Eentje heeft al drie blokken gedaan, een ander neemt een time-out. En de rest blijft in de groep..


er komen of 2 of 3 nieuwe mensen in de groep in het nieuwe blok therapie. Volgende week start het al, we hebben niet eens een pauze tussendoor! Helaas.




Maar nu iets anders; 25 mei! Wat ga ik 25 mei doen ?


25 mei is het week van de amateurs kunst in Hoogeveen. Nu ben ik gevraagd of ik daar aan mee wil doen. Ze wisten dat ik harp speel.. het is van uit het SWW (Stichting WelzijnsWerk) daar kenden ze me al. Maar wat ze nog niet wisten is dat ik ook creatief ben en foto's maak. Tot dat ik het formulier in ging leveren voor de inschrijving. Toen heb ik ook wat over me zelf verteld. De mevrouw die ik sprak vroeg 'waarom doe je daar ook niet iets mee de 25e' nou met het creatieve deel dat laat ik maar even voor wat het is maar met de foto's ga ik wel wat doen !


Dus wil je mijn foto's 'live' zien dan kan dat 25 mei 2013 tussen 11:00uur en 16:00uur ergens langs de Hoogeveensche vaart.



                                                                                                                                                    15-05-2013



 

de nieuwe therapie  

Er is alweer een tijdje verstreken. Inmiddels ben ik met de nieuwe therapie begonnen. Vandaag was de vierde keer van de therapie. Ik zal even globaal vertellen hoe het gaat zo'n dag. Beginnen bij de dag er voor.


Het begint bij half 9, dan komt de taxi mij ophalen. Ongeveer een half uur rijden.


We beginnen de dag met een (kort) mededelingen. Daarna moeten we naar een ander gebouw. De ene week hebben we PMT (Psycho Motorische Therapie = soort sport) en de andere week CT (Creatieve Therapie). Vandaag hadden we CT.


Vandaag was de opdracht een symbool te maken, iets wat je vast kunt houden. Je mocht zelf het materiaal kiezen. Het wilde niet echt lukken met de opdracht vandaag bij mij.


Na iets gemaakt te hebben mag je iets vertellen over wat je hebt gemaakt en hoe je het beleeft hebt om het te maken.


Na de CT gaan we weer terug naar het andere gebouw. Daar hebben we eerst pauze van een kwartier. Bij alle pauzes is altijd een verpleegkundige aanwezig. Na de pauze gaan we weer naar de ruimte waar we als eerste begonnen, ik noem het maar even de 'gespreks ruimte'. We zitten daar in een grote kring. Iedereen heeft een vaste plek. Er zit een verpleegkundige, een psycholoog en nog een andere therapeut bij.


We beginnen met 'een lichtpuntje', dat houd in iets dat goed ging of iets waar je zin in hebt inj de toekomst. Iets positiefs.


Daarna komen de 'losse eindjes'. Dingen waar we de vorige week niet aan toe gekomen zijn of waar we op terug willen komen.


Na de losse eindjes gaan we verder met de thema bespreking. Thema bespreking bestaat het grootste deel uit psycho-educatie. Psycho-educatie houd in dat er verteld wordt over wat is trauma? Wat is DIS ? Etc.. dus uitleg van het ziektebeeld..


daarna doen we een grondings oefening. Deze week moest je iets, een voorwerp, uit de ruimte benoemen en daar twee uiterlijke kenmerken van benoemen. Dus bijvoorbeeld; ik zie een lamp, hij is groot en grijs.


Daarna hebben we weer even kort pauze van vijf minuten.


Dan komen we weer terug in de gespreks ruimte om vervolgens om de beurt te vertellen hoe de dag was gegaan en wat we straks na de therapie gaan doen.


Als afsluiter eindigen we met een lunch.


Na de lunch heb ik om de week nog een individueel gesprek met de verpleegkundige. Vandaag ook weer, maar niet echt iets bijzonders besproken eigenlijks.


Na al deze therapieen word ik om half twee weer door de taxi op gehaald, om rond twee uur weer thuis te zijn.


Het was een slopende dag.




                                                                                                                                       06-03-2013


 

 

Hoe het gaat 12-01-2013




De laatste periode niet veel geschreven. Ik zal even een update geven van de stand van zaken tot nu toe.


Ik heb inmiddels drie pianolessen gehad. Het zijn leuke lessen, ik heb alleen een beetje het gevoel dat de muziekstukken waar ik mee bezig ben te moeilijk voor me zijn. Maar ik blijf dapper door oefenen en hoop dat het me lukt.


Ik heb het heel druk gehad zo rond de 'feestdagen'. Hierdoor ben ik minder vaak naar de sportschool geweest.


Inmiddels ben ik er aan het over nadenken om te stoppen met de sportschool. En wel om de volgende redenen; in februari ga ik starten met een nieuwe therapie. In het TRTC, het trauma centrum van Assen. Dit is groepstherapie speciaal gericht op mijn diagnose DIS (NAO). Dit gaat waarschijnlijk veel energie kosten.


Daarnaast wil ik misschien nog een dag werken in het atelier waar ik al werk. Ik vind het daar leuk. Soms wel moeilijk maar vooral leuk. Het is een van die dingen in mijn leven die iets makkelijker gaat dat de meeste dingen. Het maakt het leven een stukje draaglijker..


kortom ik krijg het druk. Om daarnaast drie keer in de week te sporten met een lijf dat niet meewerkt is mij dan te veel gevraagd. Minder sporten zou wel kunnen, maar eigenlijk zou ik dan alleen de maandag ochtend kunnen en 1x in de twee week op vrijdag. Dat vind ik gewoon zonde van het geld. Dan ga ik liever in mijn eigen tijd wandelen en sporten maar dan thuis.

 

12-01-2013




 

hoe het gaat 

Psychisch gaat het weer es erg, erg slecht. Mijn leven met alle inhoud die het tot nu toe heeft is aan het stabiliseren. Maandag sportschool, en therapie. Dinsdag egelhuus, woensdag sportschool, donderdag atelier en vrijdag weer sportschool. En verder nog losse afspraken. Zoals de diëtist en de psychiater. Vanaf deze week komt er, waarschijnlijk op vrijdag, pianoles bij.

En daar heb ik erg veel moeite mee. Ik ben het niet gewent. Ik heb nooit echt een stabiel leven gehad. Er is altijd wel iets geweest dat negatief was. Of dat erg zwaar was om vol te houden. Nu is er niets dat moeilijk is. Nou ja zo lang ik zelf niets creëer dat moeilijk is.

Nu doe ik mezelf zulke erge dingen aan (die ik niet ga benoemen!) om onrust te creëren. Het klinkt misschien heel raar maar ik weet geen andere weg om er mee om te gaan.

20-11-2012

 



 

Op zoek naar een jas.




Sinds ik sinds januari ben aangekomen in gewicht pas ik mijn winterjas niet meer, daar ben ik recent achter gekomen. Dus moest ik opzoek naar een nieuwe winterjas. En dit is best wel een hele opgave. Maar misschien moet ik er wel bij vertellen ik ben erg kieskeurig en in kledingstijl een beetje alternatief. 'nu had ik een hele leuke winterjas op een internetwinkel gezien. Maarja ik wil toch liever een jas passen voor ik em koop. Dus eerst maar eens verder zoeken. Winkel afgestruind in Hoogeveen en Groningen. Nu had ik in Groningen een hele leuke jas gezien, maarja die was natuurlijk veel te duur. Dus toch maar weer verder zoeken. Zoeken zoeken en zoeken maar niets gevonden. Want alles viel tegen in vergelijking met de jas die ik op internet had gezien.


Na lang piekeren toch maar de jas besteld. In spanning gewacht tot de jas er was. En toen kwam de jas.. direct uitpakken natuurlijk, en passen uiterraad. Want ja het is natuurlijk spannend of de jas wel past.. en ja hij past ! En staat ook nog eens super leuk!!

08-11-2012




 

Wie zijn echte vrienden..




toen ik in de kliniek terecht kwam in 2008 kwam ik er wel achter wie wel en wie niet mijn vrienden zijn. Er bleven slechts twee mensen over. Waar ik nu nog steeds contact mee heb..


qua vrienden en niet vrienden dacht ik het ergste wel gehad te hebben. Ik wist op wie ik kon rekenen en wie niet.


Nadat ik de kliniek uit was ging ik begeleid wonen. Het ging nog steeds niet goed met me. Ik leerde in mijn nieuwe omgeving veel nieuwe mensen kennen. Één daarvan werd in die twee jaar dat ik hier nu woon een echt maatje. Samen op pad, leuke dingen doen, we konden bij elkaar terecht als het even wat minder ging. Nu gaat het de laatste paar weken wel erg slecht met mij. Veel te veel zelfbeschadeging, erg negatief, en veel zeggen dat ik dood wil. De vrienden die ik al langer ken (eentje ken ik al 17 jaar de ander al 6 jaar) steunen me. Een vriendin zit zelf ook niet happy in d'r vel. We hebben veel steun aan elkaar. Mij maatje die ik hier in Hoogeveen heb leren kennen steunde me eerst ook. Maar nu heeft hij het toch nog af laten weten, via een whatsapp (voor mensen die niet weten wat een whatsapp is, dat is een soort van sms). Ik had dit niet verwacht. We hebben al zo veel mee gemaakt samen. Dit had ik niet aan zien komen. Nu het zo moeilijk gaat heb ik juist mijn vrienden nodig. Wil hij tijdelijk geen contact meer met me. Nou wat mij betreft mag het wel voor altijd blijven. Wie het in moeilijke tijden laat af weten is geen echte vriend vind ik!

 08-11-2012



 

 

Onhandig




zo''n ander halve week geleden ben ik zeer onhandig geweest. Ik ben met mijn (driewiel)fiets met de rechter achterband over een dikke stoeprand geknald. Met alle gevolgen van dien. Eerst had ik er nog niet zo''n erge last van. Maar inmiddels wel. Ik heb een zere kont . Ooh sorry, ik zal het anders zeggen. Want volgens mijn medemensen klopt het niet helemaal.. mijn stuitje doet zeer, heel erg zeer. Ik zit nu ook niet, ik lig op mijn buik met mijn armen over de bank leuning waar de laptop op de poef staat. Zoals ik al zei het doet erg zeer. Bij mijn stuitje zit er een dikke knobbel wat voelt als een stuk bot dat niet goed staat. Nu ben ik vanmorgen naar de huisarts geweest..


nu blijkt dat het botvlies van het staartbotje beschadigd is. De huisarts was maakte een opmerking die ik niet zo grappig vond, bij binnenkomst. 'ga zitten, tenminste als dat wil' zei hij.. ik kon er niet echt om lachen maar dat komt denk ik meer omdat ik het sowieso niet zo goed met mijn huisarts kan vinden.


Nou hij moest er natuurlijk ook even naar kijken.. ik kan u vertellen dat is niet prettig. 'zeg maar als het pijn doet', zei de huisarts. Nou ik gilde het zo wat uit van de pijn ..


nu komt het leuke nieuws; ik zit er voorlopig nog wel mee..


is veel rond lopen, en niet te veel zitten, en verders rustig aan doen...


16-10-2012



 

Therapie




vandaag weer naar therapie geweest. Ik was vandaag erg chaotisch en de therapie liep niet helemaal zoals vorige therapiesessies liepen. De laatste tijd maak ik stapjes vooruit of zo iets. Al vind ik dat wel moeilijk om over mezelf te zeggen. De laatste weken/maanden bespreek ik stukjes van mijn verleden. Van al de ellende die ik heb meegemaakt als kind zijnde. Het is erg moeilijk en zwaar om dat te bespreken. Ik heb het nooit eerder besproken, het is ook wel een beetje vreemd voor me om die dingen te bespreken. Want met wie bespreek je nou dingen waar je je voor schaamt of waar je bang voor bent dat het bij de 'verkeerde' mensen terecht komt. Nou bij een psychologe dus.


Mijn psychologe is best wel aardig, we kunnen goed met elkaar overweg. Dat is ook wel handig want als je niet met elkaar door een deur kan om het zo maar even te zeggen heb je toch echt een probleem bij therapie. Nu gaat de therapie niet heel erg voortvarend maar ik doe wel kleine stapjes. Er over praten is al moeilijk genoeg zeg maar.

01-10-2012




Nu nieuw bij mijn foto's natuur, foto's van Astrum en Luna!! 

Astrum & Luna

mijn kat Astrum is een soms een monstertje. of zeg gerust maar een monster.

een hele poos geleden had ik een gesprek met mijn psychologe bij mij thuis.  tijdens dat gesprek  deed mijn kat opeens raar.

ze (Luna, mijn andere kat) had  een veer in haar bekje. ik direct met lichte paniek naar mijn kat toe om de veer uit haar bek te halen.

waarop mijn psychologe zei; het is een kat, die eten ook muizen en volgels,  dat zijn ze wel gewend. waarop ik zei;  mijn katten doen dat niet !

natuurlijk weet ik beter. en ooh wat werd ik daar laatst mee geconfronteerd.

Astrum had een hele gekke stunt voor een kat.  hij is het kanaal in gesprongen  naar een waterhoentje! het waterhoentje heeft het niet overleefd helaas.

hij stonk  verschrikkelijk en was ontzettend vies. en aangezien mijn kat ook in huis rond loopt heb ik hem direct maar even met kattenshampoo gewassen. 

wat hij dan weer niet leuk vond, gek genoeg..

nadat incident heb ik hem eens streng toe gesproken, maar helpen doet het niet natuurlijk.

zo had hij twee week geleden weer zo'n stunt, waar de buurt niet blij mee was.

hij vermoorde een duif. en mijn Luna at vrolijk mee. over drie tuinen in de straat lagen de veren verspreid.

dat Astrum zoiets doet heb ik nu geaccepteerd. hij is soms gewoon een monster.

maar dat Luna mee at  valt me wel van haar tegen. ze wordt sowieso wel wat rebelser.. 

zo nu en dan springt ze op het aanrecht, of zit ze op tafel.

wat ze best weet dat baasje niet wil hebben. en als ik maar ook een blik werp springt ze er al weer af.

   desondanks houd ik wel van mijn monstertjes.  ook al zijn ze soms, of vaak rebels.

22-09-2012

 

 



Het egelhuus

ik werk al een tijdje bij een egel opvang.   en ooh wat is het daar nu leuk.

 want er zijn baby egels ! echte babys!  en wat zijn ze schattig   zo ontzettend klein.

hieronder  kun je zo''n baby zien. dit is de kleinste baby die ze hebben. niet groter dan de helf van een pen..

helaas heb je af en toe ook met sterfte te maken. zo was er een paar weken lang een Grote egel met een gat in zijn rug.

ik had  het te doen met het schatje.  iedere week maakte ik keurig zijn hokje schoon. en sprak hem even toe dat ie weer beter moest worden.

maar helaas ze hebben hem alsnog moeten laten inslapen.

maarja dat weet je, zulke dingen horen er bij..

ik heb het er hartstikke naar mijn zin op de egelopvang.

de egels zijn lief, nouja meestal dan, soms steken ze een beetje. de mensen zijn top.

en het is er gewoon erg gezellig!

bedankt mensen van de egelopvang!

12-09-2012


vakaantie verslag 

zo, inmiddels is mijn vakantie al weer ruim voorbij en de werk week alweer begonnen..


even een klein verslagje van de vakantie.


zaterdag 28-07-2012: 's morgens komt mij broer mij om half 8 ophalen. het is erg vroeg maar ik sta optijd klaar.


na mijn spullen in het busje gelegt te hebben begint voor mij de lange reis naar frankrijk. maar eerst nog naar Lent toen. naar mijn andere broer en schoonzusje.


we komen wat aan de late kant aan in Lent. omdat we recht door arnhem werden gestuurd volgens de route beschrijving.


een maal daar schiet het nog niet echt op. broer en schoonzus treuzelen een beetje..


maar eindelijk kunnen we vertrekken. ik heb de achterbank voor mij alleen. de rest zit met zn allen voorin.


bijna de hele reis slaap ik tot we bijna bij het huisje zijn..


wew worden in het Frans welkom geheten in het huisje. het is een leuk huisje.


dag twee en dag drie niet veel bijzonders gedaan. alleen beetje de omgeving verkent..


dag vier dinsdag 31-07-2012 :


's morgens staan we bijtijds op. we gaan naar een kasteel.


het is zo'n 35 km rijden vanaf het huisje.


het is een groot kasteel. het kasteel is deels gerenoveerd. er zijn erg veel toeristen. het is het best bezochten kasteel in heel Frankrijk.


zelf vind ik de binnenkant van het kasteel niet veel aan. klein ruimte met hele grote meubelen..


dag vijf woensdag 1 augustus :


we gaan naar het apen bos. bij de ingang van het bos krijgen we een uitleg in het engels.


de meneer verteld ons dat je de apen niet mag aan raken. als je de apen voert moet je je hand plat houden. Als we door het bos lopen zien we veel apen. Het zijn berberapen. Het voeren is leuk. De aapjes hebben hele zachte nageltjes die over je hand heen glijden als ze de popcorn pakken..


na het apenbos gaan we naar een kasteel waar roofvogel zijn. Er wordt een show gegeven met de vogels. Een fransman verteld aan een stukdoor over de vogels, maar wat ie verteld, ik heb er geen idee van. Van mijn mag hij ook wel even z'n mond houden. De vogels vliegen vlak over het publiek heen.. na de show bekijken we het kasteel nog even. Ook kun je de vogels bekijken van redelijk dicht bij. Ze zitten met een ketting aan hun poot vast aan een paal. Een enkeling zit ook in een hok nog. De condo is de grootste vogel die ze hebben. Die heeft een spanwijdte van 3,15m.


's avonds gaan we met z'n allen nog bbq. Het was een lange dag..


dag 6 donderdag 2 augustus:


we gaan Nancy, de stad! Nancy is een grote stad in frankrijk. In Nancy heb je een heel mooi groot plein. Met gouden hekken.


Na een heel stuk door de stuk geduwd te zijn (ik zit vandaag in mijn rolstoel) vinden we een overdekt winkelcentrum.. in dat winkelcentrum komen we een claire's tegen. Dat is een heel leuk sieraden winkeltje. Ik had met mezelf afgesproken dat ik geen oorbellen zou kopen maar toen ik badeendjes oorbellen tegen kwam kon ik ze niet weerstaan. En aangezien er een aanbieding van 3 paar voor 2 was heb ik uiteraard drie paar oorbellen gekocht.


De laatste dag voor vertrek.


Om toch maar de dag te vullen gaan we naar een aquarium. De folder ziet er veel belovend uit. Maar bij aankomst blijk het toch best tegen te vallen. Het ziet er alleemaal wat vervallen uit. Er zitten hier en daar wel mooien vissen. Maar de hokken zien er niet al te best uit en zijn ook veel te klein..


zaterdag weer vroeg richting huis. Het was een mooie week..






 

nog een week te gaan en dan ga ik met vakantie. ik ga voor het eerst in mijn leven naar frankrlijk op vakantie. ik ben wel eerder een dag in parijs geweest met school maar nooit echt met vakantie in frankrijk. ik ga samen met mijn twee broers en de vriendin van mijn oudste broer. de vakantie was nog een heel gedoe. ik wilde eigenlijks naar Zweden. naar de Hardangger Jokulen Die ligt aan de noordkant van de Hardannger Vidda. de Hardangger Jokulen is een gletjer. ik ben daar één keer eerder geweest. maar toe liepen we de verkeerde kant op en zijn we nooit bij de gletjer aangekomen. we hebben hem alleen van een afstand gezien. ik wilde graag nog een keer terug. het probleem is, ik loop niet zo goed. je loopt daar in de bergen met de zware rugzak op je rug. het terein is ruig. daar moet je lichaamelijk gezond voor zijn. helaas ben ik dat niet. mijn ouders dachten dat kan ze wel, als ze voldoende rust neemt, maar twee kilometer op een dag loop moet het wel lukken. maar ik denk niet dat dat lukt.  na allerlei overwegingen toch besloten dat durf ik toch niet aan helaas.

in eerste instantie geen andere plannen gemaakt. maar mijn ouders pushten me een beetje om er toch over na te denken. wat wil je dan wel en wat is haalbaar?

gepeinsd en gepeinsd. met wie zou ik op vakantie kunnen? mijn ouders hebben mijn broers gevraagt of ze met mij op vakantie wilden. ik was daar niet blij mee. ik wil zelf mijn gezelschap kunnen kiezen. maar uiteindelijk is er wel een acceptabel plan uit voort gekomen.

we gaan dus met zijn viertjes naar frankrijk.

ondanks dat het niet is wat ik in eerste instantie wilde, heb ik er vrede mee. en ga ik proberen het beste er van te maken.

ik hoop dat het, ondanks de gedachten aan wat ik had gewilt, het toch nog een beetje leuk wordt. ook al is dat nu al moeilijk genoeg.

want zo heel goed gaat het niet met me de laatste tijd.  

 

22-07-2012



 

tijd vliegt voorbij.  veel gebeurd zo in meer dan een jaar tijd. zo was ik afgelopen vrijdag bij de uitreiking van mijn broer's diploma. hij is geslaagd voor de studie MBRT - Medische Beeldvorming en Radiologische Technieken. het was een lange dag maar wel.  eerst opgehaald door mijn andere broer en mijn ouders met de auto. toen door naar het andere uiteinde van dit landje. bijna de hele dag in de auto gezeten, althans zo voelde het. eindelijk in eindhoven aangekomen, wel is waar drie kwaartier te, maar nog op tijd voor de uitreikingen zelf, want we zaten compleet vast in neimegen. ik ben trots op mijn broer dat hij geslaagd is, ook al had ik het ook niet anders verwacht eigenlijks. want hij kan goed leren, en ik hoor alleen maar lof over hem. soms ben ik een beetje jarloers op hem. hij heeft een leuke vriendin, een eigen huisje, twee katten, en zelfstandig leven, veel vrienden, nu een studie goed afgerond. en kan nu mooi aan het werk en zal goed verdienen waarschijnlijk. het lijkt hem redelijk voortvarend te gaan. als ik kijk naar mijn eigen leven is dat totaal niet zo. al moet ik zeggen de laatste tijd is er veel veranderd.  sinds vorige week heb ik er een baantje bij op een kinderboederij. de eerste dag was rampzalig. ik had niet verwacht dat er zo veel kinderen zouden zijn. het viel mij erg zwaar. ik hoop dat volgende week de tweede week beter zal gaan. misschien dat ik er dan beter op voorbereid ben. afgelopen donderdag ben ik bij een atelier geweest, waarschijnlijk ga ik daar werken. over twee week ga ik daar een dagje mee draaien. in september heb ik er nog een baantje bij. bij de naschoolse opvang voor kinderen. daarnaast ga ik ook nog gewoon naar de egelopvang. dus straks heb ik vier baantjes.

druk dus. totaal anders dan twee week geleden. toen had ik nog niets behalve af en toe naar de egelopvang. nu staat mijn week voledig vol gepland. daarnaast heb ik ook nog gewoon therapie bij mijn psychologe in groningen.  in januari 2013 komt er nog wat bij. 1x in de week krijg ik dan groeps therapie in assen. bij het traumacentrum.

ondertussen probeer ik mezelf een beetje rustig te houden. en dat lijkt aardig te lukken. zelfbeschadiging is de laatste tijd veel minder dan eerder. ik hoop dat het lukt om dat vast te houden als het straks zo druk is. maar heb er erg mijn twijfels over.

 

15-07-2012

  



 

LONG TIME, NOT SEEN

POOSJE NIET MEER HIER GEWEEST.  ZO'N DRUKTE, VOORNAMELIJK CHAOS. IN  EN ROND HET HUIS EN HUISGENOOT, IN MIJN LICHAAM EN IN MIJN HOOFD. ERNSTIGE ZAKEN GESPEELD. NIET DAT HET OVER IS, WANT HET GAAT MAAR DOOR EN DOOR.

ZAKEN DIE SPELEN: DOET HET ER TOE? NEE NIET RELEVANT. MAAR OM HET NIET ZO VAAG TE HOUDEN, NOEM IK HET ALGEMENE ERVAN. DRANK, DRUGS, VEEL DRUGS, DRUGS EN MENSEN DIE ER NIET MEE OVERWEG KUNNEN, GEVECHTEN, GEVECHTEN DIE TE VER DOOR GAAN, ER VALLEN MENSEN, EN RELATIE DIE NIET GOED GAAN. HET LIJKT WEL ALSOF IEDEREEN HET PAD AAN HET KWIJT RAKEN IS. EN WIE IS DAAR DE DUPE VAN? IK, DE BUURMAN, VRIENDEN VAN, MAAR VOORAL DAT ENE KLEINE MEISJE VAN DRIE. MIJN KLEINE HUISGENOOT. WANT OOH WAT ZIJN KINDEREN GEVOELIG VOOR CHAOS. ZE KRIJGEN ALLES MEE, BEWUST EN ONBEWUST. IK HEB ZO MET HAAR TE DOEN EN NIEMAND DIE HET ZIET.  

VOEL ME DAARDOOR NIET VEILIG IN EIGEN HUIS. WAAR KAN IK OP VERTROUWEN? HOE KAN IK WETEN WAT ME NU WEER TE WACHTEN STAAT? WIE IS WAAR VERANTWOORDELIJK VOOR? WAT ALS HET ECHT TE VER GAAT? IS DAT NIET ALLANG GEBEURD? WAAR BEN IK VERANTWOORDELIJK VOOR? HOE VER WORDT IK ER IN MEE GETROKKEN? DOE IK STRAKS OOK 'VERKEERDE' DINGEN? WAAROM LIJKT NIEMAND TE ZIEN DAT DIT NIET GOED GAAT?

ZO VEEL VRAGEN DIE DOOR MIJN HOOFD SPOKEN, ZO VEEL VRAGEN WAAR IK GEEN ANTWOORD OP WEET.  WAAR KAN IK TERECHT?

IK WIST HET NIET.  WANT WAT GEBEURD ER MET MIJ ALS IK IEMAND ZOU 'VERLINKEN?' WANT IK WEET ZEKER DAT DE ANDER DAT ZO ZOU ZIEN. ZIJ ZIJN MET MEER, ZIJ ZIJN STERKER. 

 

IEDERE WEEK HEB IK GESPREKKEN BIJ EEN PSYCHOLOGE. EERST DURFDE IK ER NIET OVER TE SPREKEN, WANT WAT MOET ZIJ MET ZULKE INFORMATIE DOEN? STRAKS VERLINKT ZIJ NAMENS MIJ.

PAS TOEN HET MIJ ECHT TE VER GING, GING IK ER OVER NADENKEN ER OVER TE SPREKEN. VANDAAG DAT OOK GEDAAN, BIJ MIJN SPYCHOLOGE. NU HET AL UIT DE HAND IS GELOPEN KAN ZIJ NIETS DOEN. IK WEET NIET HOE HET NU VERDER ZOU GAAN, DUS VALT ER NOG NIETS TRE VOORKOMEN .

 

DE ENERGIE IS VOOR VANDAAG AL OP. DUS STOP NU OOK MET TYPEN.

OVER EEN NIET AL TE LANGE TIJD ZAL IK HIER WEER WAT ACTIEVER PROBEREN TE ZIJN.

 

 20-05-2011 


 


Rolstoel vriendelijk


we rijden de xenos in. Eerst opstakel komen we al snel tegen, het poortje. De rostoel pas er niet tussen. Tja dan maar bij de kassa langs. Het tweede obstakel, het personeel. We mogen daar niet langs, ze zullen het poortje even uit elkaar zetten. Hij zoek een sleutel, kan het niet vienden. Belt naar 'achter'. Er komt een mannetje bij. Hij zoek de sleutel, nou vijf minuten later is die sleutel eindelijk gevonden. Hij stop de sleutel in de zijkant van de paal van het poortje. Waarachtig hij trekt zo die paal uit de grond, ik wist niet eens dat dat kon, en zet het opzij. Laat ons er langs en zet de paal weer terug. Eenmaal in de winkel zoeken wij naar multomappen. Hele winkel door gerede, nou ja hele? Alleen lang de paden waar die verrekte stoel door kan. En het past ook maar net. In afwachting wanneer we tegen de eerste schappen zullen op botsen en de winkel daar mee overhoop halen. Vooral bij het glaswerk is het extra spannend. Gelukkig niet gebeurd.

Bij de kassa aan gekomen niet gevonden wat we zochten. Vragen of we het misschien over het hoofd hebben gezien, je weet maar nooit. 'nee, wij verkopen geen multomappen' kregen we als antwoord. Had u dat niet eerder kunnen vertellen!

Eenmaal buiten de winkel haal ik opgelucht adem, eindelijk die enge en onvriendelijke winkel uit.

als ik de deur uit ga doe ik dat meestal met een rolstoel. Langzaam aan ben ik er achter gekomen dat deze wereld totaal niet rolstoel vriendelijk is. Stoepen die geen afrit hebben. Of maar aan een kant van de weg en niet aan de andere kant. Loop paden die schots en scheef zijn. Winkel met te smalle kassa's of maar één kassa die voor rolstoelgebruiker is. Waar ook nog eens de langste rij staat. Ingangen met een trap of hoge drempel, zware deuren die je zittend niet open krijgt. Ik kan zo wel uren door gaan! Er moet wat veranderen daar aan! Wij rolstoelgebruiker zijn ook gewoon mensen die ook naar buiten gaan en naar winkels toe willen.

Maar het ergste vind ik nog de mensen zelf. Het xenos-personeel deed erg sacherijnig bij mij binnenkomst. Ik hoorde ze nog net niet zuchten. Ik kan er toch ook niets aan doen dat ik niet goed kan lopen en een rolstoel nodig heb? Of wel soms?

De gemiddelde burger weet ook al niet wat ie met 'iemand zo als ik' aan moet. De een begint tegen je te praten alsof je een klein kind bent. De ander kijk geïrriteerd met een blik alsof je een last voor ze bent. Soms gaan ze ook snel voor je staan bij de kassa. De een kijkt weg de ander kijkt je aan met een blik van medelijden.

Hallo mensen! Ik ben een normaal mens, behandel me dan ook niet anders.

                                                                                                                           09-04-2011



 

drukte

wat een drukke week! meestal ziet mijn week er uit met meestal 1 of twee afspraken. maar deze week deze week niet. iedere dag moest ik wel naar een afspraak toe! aan het begin van de week besloot ik dat ik de hele week in mijn bed blijf liggen. maar toen het er op aan kwam, deed ik dat niet. maandag harp-les afgezegt, wel bootschappen wezen doen. dinsdag naar de huisarts. woensdag naar psychiater wat zo'n drie kwartier reizen is. donderdag, naar psychologe ook drie kwartier ver weg. vrijdag, ID-kaart ophalen, naar de apotheek en op zoek naar een leuke multomap in een winkel die geen multomappen verkoopt.

ja, en iedere dag bezig geweest met mijn huiswerk voor de psychologe.  wat veel werk is, misschien ook vooral dat ik het meer zelf doe dan dat gevraagt is.

nu eindelijk even, heel even rust.  althans dat dacht ik zo. maar daardenkt mijn poes toch echt anders over. die vind dat ze te weinig aandacht krijgt. dus zet ze maar de nageltjes in mijn huid. om te laten weten, 'ik ben er ook nog'. oke, misschien heeft zij en haar broer iets minder aandacht gekregen dan normaal en heb ik het wel even verdient zo gepijnigt te worden door nagels.

maar ook de hond die halverweg deze week het huis in kwam lopen zamen met  mijn huisgenootje. die blijkbaar impulsief besloten heeft deze hond mee te nemen. echter niet op de hoogte dat honden hier niet toegestaan zijn. dus hond lief moet weer weg.

huisgenoot niet thuis, maar hond wel. ze jankt. rust aan mijn hoofd wordt ook gestoord. blijkbaar gunt niemand mij even rust. nou ja dan zeggen we maar 'blijven lachen en doorhebbelen'.

                                                                                                                    02- 04-2011



 

eerste colum

zo, daar zit ik dan. mijn eerste echte colum aan het schrijven.  goh, voelt wel raar, zo'n eigen site.

benieuwd wat er mee gebeuren gaat.  zal iemand het zien? zal er uberhaupt  iemand op kijken? allemaal vragen die er nu door mijn hoofd gaan. wat wil ik hier voor mezelf mee berijken? nou daar heb ik een antwoord voor u op. ik wil mijn creatieviteit met u delen. ik schrijf veel, over van alles en nog wat. over mezef, het verleden, over alledaagse problemen waar iedereen tegen zou kunnen lopen, bijzondere gebeurtenissen, nieuwsberichten,  cortom van alles en nog wat.  mbuiten schrijven  heb ik ook veel interesse in muziek en fotografie. waarschijnlijk ga ik met mijn muziek  niets doen hier op de site, dat hou ik lekker voor mezef.  voor de fotografie heb ik een map aan gemaakt.  mijn leven is nog niet hee lang aan de gang, al voelt het veel langer dan dat de werkeijkheid mij verteld. mijn herinneringen bevatten  vee nare dingen . waardoor ik tegenwoordig  nog vee aan herinnert wordt. ik ziit met psychische problemen. ik ben niet altijd mezelf. al is die stoornis nog niet volledig oficieel op papier gezet. maar goed, wat moeten we tegenwoordig nog van de psychiatrie denken?  worden er niet te veel mensen te snel gediagnostiseerd?

en pilen toe  geschreven? volgens mij wel. ook ik behoor bij die groep. ik ken al redelijk wat mensen, met een diagnose, inclusief medicatie e.d. waarvan ik denk, 'is dat nou echt nodig'.  moet er direct weer van die pillen in?

bij sommige is het nodig, maar bij sommige is het niet nodig.  bij mij helaas wel. althans, ik ben er aan begonnen, nu zo'n jaar geleden,  en er van af komen.? tjah dat is niet zo gemakkelijk as dat het lijkt. maar goed toen het me werd voorgesteld was ik niet zo 'verstandig' aan het nadenken zoals ik dat nu wel doe.

maar goed, ik ben dus psychatries patient. vele  diagnoses voor zien komen. maar de leerte en aatste, is de eerste waar ik het mee eens kan worden. de eerste; PTSS, de laatste; disosiatie-stoornis.  zoals ik hierboven a neer zetten, ik ben niet altijd mezef.  ik raak tijd kwijt waar in ik niet weet wat mijn lichaam heeft gedaan. dan ben ik iemand anders. hoor verhaen over mezelf, waarvan ik me niets kan herinneren. PTSS loop daar sterk in over. want de oorzaak van al deze ellende zijn die nare gebeurtenissen.  doorvoor ook in behandeling bij een psychologe en psychiater. iedere week heen en weer naar Groningen. wat is dat een pokke end van uit Hoogeveen!

nou is het wel weer genoeg over psychatrie e.d.. er zijn wel leukere dingen in de wereld,  al vraag ik me soms af 'wat'?

ijulie zullen mij leren kennen via deze site. mijn eigen kant en mijn andere kanten.

                                                                                                                        24-03-2011